Μονόλογος νεαροῦ ἐποχικοῦ ἐσωτερικοῦ μετανάστη ἀπό Αἲγιο.16 ὧρες τήν ἡμέρα δουλειά…
«Πληρώνομαι μόνο για ὃσα δέν ἀπολαμβάνω, πληρώνω το νοίκι μου, τό ρεῦμα μου, τό φαγητό μου, τά φάρμακά μου, ἀποκλειστικά μ’ ὃσα μισῶ, ὃπως τά ἀποκτῶ, κι ὃσο περισσότερο ὑποδουλώνομαι σ’ αὐτά, γίνομαι ὑποχείριός τους, ἀπό τό βαθύ ξημέρωμα ὡς τό βαθύ βράδυ. Ζῶ ἀπό αὐτά πού μισῶ, γίνομαι αὐτό πού μισῶ. Πόσο εὒκολο νά λές σέ κάποιον, ἂλλαξε ζωή! Πάρε τήν ζωή σου στά χέρια σου! Πόσο ὑποκριτικό καί πλαστό. Πόσο βίαιο και ἀπάνθρωπο! Ζωή γιά κάποιους εἶναι αὐτά πού δέν ἒχουν, αὐτά πού δέν θα ἀποκτήσουν ποτέ. Αὐτά σκέπτομαι ὃταν πουλάω λαμπάδες, μπουκαλάκια γιά ἁγίασμα, ὃταν δίνω ρέστα, δίνοντας τά ρέστα μου…
Γίναμε τά ἀποβράσματα, καύσιμη ὓλη τῶν συμφερόντων, ὂχι μόνο τῶν ἰσχυρῶν, ἀλλά καί τοῦ διπλανοῦ βιοπαλαιστή. Μιά φίλη μου δουλεύει ὡς βοηθός σέ μιά οἰκογενειακή έπιχείρηση ξενοδοχειακή, ἐδῶ στήν Τῆνο… Ἐκεῖ νά δεῖς ὓφος, στήν στυγνή ἐκμετάλλευση, ἀπό τίς δύο κόρες καί τήν μάνα τους. Ἒχουν τήν ἐντύπωση ὃτι εἶναι Ὠνάσηδες. Ἂγριο, βάρβαρο, ἀπαίσιο. Εἶναι ὃμως ἡ πραγματικότητα.
Ποῦ χρόνος γιά ἒρωτες, γιά συνάντηση ἐρωτική… καλά γιά οἰκογένεια, γιά παιδιά οὒτε τό συζητᾶμε. Ἓνα μπάνιο στήν θάλασσα, μιά ἒξοδος, ἓνας καφές, ἒνα ποτό, βρέ ἀδελφέ!
Ὃποιος ἒχει γονεῖς συνταξιούχους, καί τούς δύο ὃμως, ἢ ἐν ἐνεργεία, κάπως χαλαρώνουν τά πράγματα.
Αἰσθάνομαι σάν σκιουράκι. Ἡ ζωή μου ἒχει τά χαρακτηριστικά τοῦ σκίουρου σέ ὃλα πλήν τῆς ἀναπαραγωγῆς: ἀναζήτηση τροφῆς ἀενάως πρός ἐπιβίωση. Δανεικός χρόνος, δανεικός κόσμος καί δανεικά μάτια γιά νά τόν θρηνεῖς. Πές μου ἓνα κόμμα, ἓναν πολιτικό, ἓνα κανάλι, ἓναν παπά, ἓναν συνδικαλιστή πού νά ἒχει κοινωνικές εὐαισθησίες! Ποῦ εἶναι τά ἀριστερά κόμματα;».
Σέ ἓναν κόσμο ὃπου ὃλα ἒχουν καταρρεύσει, μέ συμμορίες κανιβάλων νά ἀναζητοῦν τά ἑπόμενα θύματά τους, μέ ἀνύπαρκτη τήν δημόσια ὑγεία, μέ συμβατική δημόσια παιδεία, μέ ἐνεξέλεγκτη, τῆς ζούγκλας, ἀγορά ἐργασίας, ὃπου ὁ ἐργοδότης εἶναι ἱκανός γιά τίς πιό εἰδεχθεῖς πράξεις, παρατηροῦμε, ὃλοι σέ ὓπνωση, τήν μπροστά στά μάτια μας ἀπροκάλυπτη στυγνή ἐκμετάλλευση τῶν παιδιῶν μας.
Ἡ εὐαισθησία μας χαλάει τόν κόσμο ἂν συναντήσουμε κάποιο κατσίκι πεδικλωμένο, ἀλλά ἀδιαφοροῦμε ἂν δέκα χιλιάδες ὂνειρα συνεχίζουν τόν Γολγοθά τους, ἐνταφιασμένα σέ καρβουνιασμένες καρδιές.
Στήν πραγματικότητα, τέτοιου τύπου κοινωνικές ἀναταράξεις, ἒχουν μιάν ἀλλόκοτη διάρκεια. Ἡ ἐκμετάλλευση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν ἂνθρωπο ἒχει διάρκεια. Ἡ ἀγωνία τῆς ἐκμετάλλευσης, χωρίς ἀγῶνα συλλογικό, θά παρατείνεται. Γι’ αὐτό καί ὁ ρεαλισμός της εἶναι ἀδυσώπητος. Ἡ ἱστορία τρέχει μέ ἰλιγγιώδη ταχύτητα καί δέν συγχωρεῖ ποτέ ἀδράνειες, ἀδιαφορία καί καθυστερήσεις.
Πόσοι ἀπό ἐμᾶς δέν ἒχουμε παιδιά σέ ἐργασία ἐξουθενωτική, πού ὁ ἐργοδότης κάνει ὃτι τά πληρώνει, χωρίς ἀσφάλεια, στύβοντάς τα, πόσοι δέν ταξιδεύουμε μέ ταχύπλοα ἀδιαφορῶντας γιά τό γεγονός ὃτι τό πλήρωμα ἀναγκάζεται νά κάνει ταξίδια χωρίς σταματημό, χωρίς ξεκούραση, πόσοι ἀπό ἐμᾶς δέν ντερλικώνουμε σέ ἐστιατόρια ἀδιαφορῶντας ὃτι οἱ ὑπάλληλοι ἐργάζονται σέ συνθῆκες κάτεργου;
Τά παραπάνω σπαρακτικά περιστατικά δέν εἶναι μεμονωμένα. Τά γνωρίζουμε ὃλοι μας, τά βιώνουμε πολλοί στήν οἰκογένειά μας, εἶναι γεγονότα ὂχι ἀνοίκεια στόν σημερινό συμπολίτη τοῦ ταραγμένου 2025, ὃμως τά ἀπωθοῦμε παρά τήν ἀκρότητά τους. Εἲμαστε ὂντως κάτι ἂλλο πιά;
Ἡ ἱστορία τοῦ νεαροῦ ἐσωτερικοῦ μετανάστη λειτουργεῖ, φυσικά, ὡς τραγική μαρτυρία τῆς διαχρονικῆς θέσης τῶν ἐργατικῶν χεριῶν σέ μιά αὐταρχική κοινωνία, στά ὃρια τῆς ἀδιαφορίας. Κι ὃσο κι ἂν ξέρουμε ὃτι ἡ ἀδιαφορία δέν φτάνει ἀπό μόνη της γιά νά παραγάγει πολιτική ὑπεραξία, γνωρίζουμε ὃτι ἒχει τήν δυνατότητα νά ὑπονομεύσει τίς ἀξίες. Εἶναι τόσο φανερό αὐτό πού ἐπιδιώκουν οἱ Κυβερνῆτες μας. Νά ὑπονομεύσουν ὁποιοδήποτε ἀντίσταση ἐν τῇ γενέσει της ὣστε νά μήν ὑπάρξει συλλογική ἀντιστασιακή διαμαρτυρία.
Δέν ἀναφέρομαι μόνο στούς Κυβερνῆτες μέ τήν στενή ἒννοια. Πιστεύω ὃτι τήν κυβερνητική πολιτική τήν κατευθύνει σέ πολύ μεγάλο βαθμό ἡ Ἀντιπολίτευση. Αὐτή δίνει ρυθμό, αὐτή πιέζει. Μεγάλη μορφή ὁ Ἡλιοῦ, ὁ Κύρκος, ὁ Γέρος…, δέν στέκομαι σέ ὀνόματα, μεγίστη ἐφημερίδα ἡ τότε Αὐγή…
Σήμερα ἡ Ἀντιπολίτευση, δυστυχῶς σύσσωμη, ἂν ἒχει σέ κάτι ἀποδείξει τό ταλέντο της, εἶναι στόν θερισμό τῆς ἀγανάκτησης, στήν ἐκμετάλλευση τῆς «εὐκαιρίας». Δέστε τήν πολιτική ἐκμετάλλευση τῶν Τεμπῶν. Μόλις ὁ κόσμος βγῆκε ἀκηδεμόνευτα στούς δρόμους ἀγανακτισμένος, μόλις τό πετρωμένο πρόσωπο τῆς Καρυστιανοῦ ἀφύπνισε ἓναν κοιμισμένο λαό, σύσσωμη ἡ Ἀντιπολίτευση, ξύπνησε ἀπό τόν λήθαργό της, ἂδραξε ἀπό τά μαλλιά τήν εὐκαιρία τῆς λαϊκῆς μομφῆς ἐναντίον τῆς Κυβέρνησης μέ τήν μορφή ὀργῆς κατά τῶν τακτικῶν της, καί ἒγιναν ὃλοι τους μπροστάρηδες. Καπέλωσαν τήν συναισθηματική καταιγίδα των συλλαλητηρίων τῶν Τεμπῶν, χωρίς νά κοκκινίζουν.
Ὑπάρχει μιά ταφική σιωπή σήμερα στήν Ἐλλαδική κοινωνία, μιά ὑπνηλία ἒχει καταλάβει τόν πνευματικό κόσμο, δέν ὑπάρχουν πιά ζωτικές δυνάμεις νά ἀφυπνίσουν τό ἐκφυλισμένο κοινωνικό σῶμα, δέν ἒχουμε διανοούμενους, συνδικαλιστές, Ἐλύτηδες, Ρίτσους, Πυρουνάκηδες…νά μᾶς βοηθήσουν νά βγάλουμε τόν ἐαυτό μας ἀντοπτικά μέ θάρρος σέ πορείες ἀγώνων κοινωνικῶν, σέ πλατεῖες, σέ «μαρμαρένια ἀλώνια», προκειμένου νά διαμαρτυρηθοῦμε, νά ἐκφράσουμε τήν ἀγανάκτησή μας γιά τήν ρημαγμένη ἐκπαίδευση, γιά τό σάπιο νοσοκομεῖο, τήν ἂδικη Δικαιοσύνη, τό ληστρικό τραπεζικό σύστημα, μέ καθαρό καί σκληρό λόγο γιά τόν καπιταλισμό, τούς πλούσιους, (χωρίς νά ποινικοποιοῦμε τήν ἐπιχειρηματικότητα), καί τίς ἀνισότητες, σύγκρουση μέ τήν ἀκροδεξιά καί τόν ἀναδυόμενο φασισμό, μέ σαφήνεια καί σφοδρότητα.
Ὃσον ἀφορᾶ τήν Ἑλληνική Ἀριστερά χρόνια τώρα ἒχει κατασκηνώσει σέ σαχάριες περιοχές. Κωφεύει στά ἀγκομαχητά ἐπιβίωσης τοῦ λαοῦ, ἒχει ξεχάσει ποιούς ἐκπροσωπεῖ ταξικά, ὑλικά, συναισθηματικά, μέ ποιούς ὀφείλει νά συγκρούεται ἀνυποχώρητα, δέν ἀφουγκράζεται τούς καημούς τῆς νεότερης γενιάς, δέν ἒχει κἂν ἀκούσει γιά τίς ἀναδυόμενες κουλτοῦρες τῆς μεγάλης κρίσης, τό παραδάκι νά πέφτει. Στήν ἐρημία της δέν βλέπει οὒτε θλίψη οὒτε ὀργή, δέν ἀκούει φωνές ἀγανάκτησης, δέν ἒχει ὁράματα, καί ἐκφυλιζομένη αὐτοξεφτιλίζεται κατά συρροήν, ἐπιλέγοντας χαλαρά τήν εὐθανασία.
Ἀναρωτιέμαι δέν παρακολουθεῖ τήν Ἀριστερά στήν Γερμανία πού μίλησε ταξικά, πού ὑπερασπίστηκε τό δικαίωμα στήν στέγη, στό σχολεῖο, στήν φτηνή ἐνέργεια καί στό νερό; Γιά αὐτό ἡ Γερμανική Ἀριστερά εἶχε στίς πρόσφατες ἐκλογές τά δικά της Ἐπιφάνια. «Μάθαμε ἀπό τά λάθη τοῦ παρελθόντος καί τώρα ἐπικεντρωνόμαστε σέ ἓξι βασικά θέματα: εἰρήνη, κοινωνική δικαιοσύνη καί δίκαιο φορολογικό σύστημα, οἰκολογική βιωσιμότητα, ἐκπαίδευση, ἰσότητα τῶν φύλων καί ἰσότητα μεταξύ ἀνατολικῆς καί δυτικῆς Γερμανίας».
Ἒγραφα μέ μιά ἂλλη εὐκαιρία: Ζοῦμε στίς προηγμένες σύγχρονες κοινωνίες, μιά πραγματικότητα ἀκραία ἀνασφαλῆ καί ἀσύμμετρα ἐξαρτημένη ἀπό τήν ἑταιρική ἀπληστία καί δολιότητα, χωρίς νά ὑπάρχει καμμία ἒνδειξη ὃτι ἡ κοινωνία εἶναι ἒτοιμη νά ἀναμετρηθεῖ δυναμικά καί νά τά βάλει μέ τό σκληρό κεφάλαιο καί τίς κοινωνικά ἀσύμφορες πλευρές του.
Ἡ συντριπτική πλειοψηφία ἐξ ἡμῶν ὑποταχθήκαμε μοιρολατρικά στόν ἐκβιασμό τοῦ καπιταλιστικοῦ ρεαλισμοῦ. Παραδώσαμε τίς τύχες μας σέ ἀπόγονους Δεξιῶν, Κεντρώων, Ἀριστερῶν τζακιῶν πού κληρονομοῦν μέ τήν ἀλαζονεία τοῦ φύλαρχου τήν πολιτική πελατεία. Ἀπό τούς 300 οἱ 48 εἶναι γόνοι πολιτικῶν, πού μιλοῦν σέ ὑπηκόους, μέ τήν ἀλαζονεία πάντα τῆς ἀπόστασης. Ἐπί πλέον παραδώσαμε τήν ἐνημέρωσή μας, τήν διασκέδασή μας, τήν Παιδεία τῶν παιδιῶν μας, τήν ἂποψή μας, τήν ἀνάπτυξη τῆς σκέψης μας, σέ μιά δράκα ὑπερπλουσίων, οἱ ὁποῖοι μέσω τῶν μίσθαρνων δημοσιογράφων, καθορίζουν καί κατευθύνουν τόν ψυχισμό μας τήν στάση μας σέ ὃλα. Τηλεόραση καί Τύπος, παραδομένα πλέον ἐξ ὁλοκλήρου στά συμφέροντα τοῦ Κεφαλαίου. Κουραστήκαμε ἀπέραντα, καί ἡ ψυχή μας παραιτήθηκε ἀμαχητί; Πρόκειται γιά ἐκφυλισμό, γιά ἓνα «τέλος διαρκείας»;
Ὃλοι οἱ πολίτες ὀφείλουμε νά ἀναλάβουμε μέ θέρμη τό καθῆκον νά «μεταφράζουμε» τίς ἀνάγκες τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ, νά πιάνουμε τόν σφυγμό τῆς κοινωνίας. Ἡ ἀνελέητη ἐπικυριαρχία τοῦ στυψίματος μέ τήν ἀνοχή καί προστασία τῆς ἀδιαφορίας μας, τήν κρατικά ἐκπορευόμενη καί διεθνῶς προωθούμενη μαζική ἐκμετάλλευση, εἶναι ἀπαράδεκτη γιά τήν ἀνθρώπινη κοινωνία. Αὐτά τά γεγονότα πρέπει νά τά δοῦμε κατάματα. Γιά νά εἲμαστε ξεκάθαροι λοιπόν, ἂς τοῦ δώσουμε ὂνομα: ἀπανθρωπιά. Η ἀπανθρωπιά ἐξαπλώνεται ὃσο ἐμεῖς ἀδιαφοροῦμε ἢ ἁπλῶς παρατηροῦμε, τό ἲδιο εἶναι. Προσωπικά τό ὀνομάζω χωρίς δισταγμό ἒγκλημα καί παρέχω τήν ἀμέριστη ἀλληλεγγύη μου σέ ὃσους ἀναγνωρίζουν τήν ἀπαράδεκτη συνέργεια τῶν ἐθισμένων στήν ἀπληστία Κυβερνητῶν μας, πού συντάσσονται μέ τήν πλουτοκρατία, πού στηρίζονται πολιτικά σέ καταστροφεῖς τοῦ πλανήτη καί ἐγκληματίες, ἀπό ὃπου καί ἂν προέρχονται αὐτοί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου