Ψηλάφηση καί ἰχνηλασία, ἰδιωτικοῦ καί δημόσιου· στοχαστικά ὂχι ὑπαινιχτικά.

Τοῦ  Γιώργου Δημόπουλου    

 Ἐδῶ καί καιρό βρίσκεται σέ ἐξέλιξη μιά συζήτηση πού ἀφορᾶ τό ἐρώτημα ἂν στίς σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες ἡ θρησκεία ἀνήκει στήν ἰδιωτική σφαίρα ἢ  ἂν ἡ θέση της εἶναι στό δημόσιο χῶρο. Πρόκειται  γιά διεθνή συζήτηση  δύσκολη, πού τίθεται μέ διαφορετικούς ὃρους στόν δυτικό κόσμο καί μέ ἂλλους στά καθ’ ἡμᾶς, ἀλλά μέ κοινούς παρονομαστές.

  Ἡ ὑπόθεση ὃτι  ἡ θρησκευτική πίστη εἶναι ἰδιωτική ὑπόθεση καί μόνο, καί ὃτι συνεπῶς δέν πρέπει νά ἒχει λόγο ἐκεῖ πού  διαμορφώνονται οἱ  προσανατολισμοί τῆς κοινωνίας ὡς  κοινότητας, ἀναπτύχθηκε στήν Εὐρώπη ὡς βασική θέση τοῦ μαχητικοῦ ἀντιθρησκευτικοῦ Διαφωτισμοῦ. Ὁ ἐκκλησιαστικός δεσποτισμός  πού προηγήθηκε στήν Γηραιά Ἢπειρο, ἒχει σοβαρό λόγο γέννησης αὐτῆς τῆς ἀξίωσης.

  Στήν Ἑλλάδα  ἡ ἂποψη τοῦ στριμώγματος τῆς Θρησκείας στόν ἰδιωτικό χῶρο ἐμφανίστηκε σχετικά πρόσφατα, μέ πιό ἀπαιτητικό τρόπο πού προσδιορίζεται γενεαλογικά μετά τήν μεταπολίτευση, βασισμένη στήν ἂποψη ὃτι ὁ Δημόσιος χῶρος  εἶναι κρατικός ὁργανισμός.

  Ὁ Δημόσιος χῶρος εἶναι τό πεδίο   ὃπου ζυμώνεται ἡ κοινωνία, ὃπου κυκλοφοροῦν, διασταυρώνονται, ἐκτίθενται συζητοῦν καί λογοδοτοῦν  οἱ προτάσεις νοηματοδότησης τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Κάθε  ὀπτική ἡ  ὁποία ἐμπνέει στάσεις ζωῆς, ὂχι μόνο δικαιοῦται, ἀλλά ὀφείλει νά βρίσκεται ἐκεῖ, στό φῶς καί στήν βάσανο τοῦ κοινοῦ βίου -ἂν φυσικά συνεχίζουμε νά μιλάμε γιά κοινωνία καί ὂχι γιά  κονιορτό!  Αὐτό σημαίνει ὃτι κομίζεις τήν ἀλήθειά σου σέ μια συνάντηση, γιατί ὂχι σέ μια ἀναμέτρηση, σέ ἒναν διάλογο, διατυπώνοντάς την σέ γλώσσα κοινή στούς ἑταίρους αὐτοῦ τοῦ γεγονότος.  

  Εἶναι διαφορετικό πρᾶγμα ἀπό τήν κρατικοποίηση μιᾶς θρησκείας καί ἀπό τήν ἐρωτοτροποῦσα μέ τόν ὁλοκληρωτισμό πεποίθηση ὃτι ἐκκλησιαστική κοινότητα καί ἐν γένει κοινωνία αὐτομάτως συμπίπτουν ἢ ὑποχρεοῦνται νά συμπίπτουν. Καί ὁπωσδήποτε εἶναι διαφορετικό πρᾶγμα ἀπό τό φαινόμενο στό ὁποῖο  ἒχουμε ἀναφερθεῖ κατά καιρούς, νά εἰσέρχεται ἓνας ἐκκλησιαστικός ταγός στόν δημόσιο χῶρο  ἐπικαλούμενος τήν Δημοκρατία προκειμένου νά ἐκφέρει δημόσιο λόγο, ἀλλά ἐνδόμυχα νά τήν μισεῖ  καί νά εὒχεται τήν κατάλυσή της προκειμένου νά φιμωθοῦν ὃλοι οἱ ἂλλοι. Ἀλλά ἂν ἀπό τήν μιά διάφοροι ἐκκλησιαστικοί ἂνθρωποι διακρίνονται γι’ αὐτήν τήν θεμελιώδη ἀνικανότητα κατανόησης τοῦ δημόσιου χώρου, ἀπό τήν ἂλλη οἱ ἀντιθρησκευτικοί θιασῶτες τῆς ἰδιωτικοποίησης τῆς θρησκείας οὐδαμῶς ὑστεροῦν σέ ἐπιδόσεις περί αὐτήν τήν ἀνικανόητα. Στήν πλειονότητα τους ζοῦν μιά προηγούμενη ἱστορική φάση, ὑπό τήν ἒννοια ὃτι δέν παρακολουθοῦν τούς  τρέχοντες προβληματισμούς στήν διεθνή συγκυρία, ἡ ὁποία βρίσκει  τόν θρησκευτικό προβληματισμό στό προσκήνιο σοβαρῶν συζητήσεων.

Δειλά δειλά σήμερα προβάλλεται  ἀπό προχωρημένης σκέψης θεολόγους ὃτι ἡ Θρησκεία δέν εἶναι μιά ἐπιλογή προσωπική, δηλαδή περίκλειστη στήν ἰδιωτική σφαίρα, ἀλλά πρόκειται γιά ὑπόθεση πού ἀφορᾶ τόν δημόσιο χῶρο. Αὐτό σημαίνει ὃτι θρησκευτική ταυτότητα εἶναι κατά πρῶτον ζήτημα προσωπικό, ἀλλά αὐτόχρημα διαποτίζει τήν δημόσια σφαίρα, μέ τό  πιό  σπουδαῖο τήν ἒμπνευση στάσεων ζωῆς τοῦ ἀνθρώπινου-ὑποκειμένου στόν συλλογικό βίο καί διαμορφώνει ἀπαντήσεις  σέ ἐρωτήματα πού ἀφοροῦν τόν προσανατολισμό τῆς κοινωνίας.

  Φυσικά εἶναι γνωστό ὃτι κάθε θρησκευτική ταυτότητα διαθέτει ἢ ἐπιβάλλει, ἂν θέλετε, τά  δικά της  κριτήρια τό δικό της ἦθος,. Ἒτσι ἐξηγεῖται ἡ συνάντησή μας μέ πλῆθος ταυτοτήτων φωτεινῶν καί σκοτεινῶν, τῆς προκοπῆς καί τῆς καταστροφῆς. Ὃπως καί νά ἒχει πάντως στήν χριστιανική ὀπτική, ἡ παρουσία τῆς πίστης στόν δημόσιο χῶρο  δέν παραχωρεῖ τήν ἐλάχιστη θέση στήν θεοκρατία, ἢ  τήν μετατροπή τῆς Ἐκκλησίας σέ κρατικό  βραχίονα. Πρόκειται γιά συμμετοχή στίς  διαβουλεύσεις τῆς κοινωνίας, μέ  γλώσσα ἡ ὁποία δίνει μέν μαρτυρία τῆς χριστιανικῆς ὀπτικῆς, ἀλλά ταυτόχρονα εἶναι καί ἡ κοινή γλώσσα τῆς κοινωνίας.  

   Κυρίαρχο χαρακτηριστικό τοῦ Δυτικοῦ δημόσιου χώρου εἶναι ἡ ἐκκοσμίκευση. Μιά ὑπενθύμιση: Ὁ ὃρος ἐκκοσμίευση φέρει ἂλλο νόημα  θεολογικά καί ἂλλο κοινωνιολογικά. Θεολογικά σημαίνει ἡ ἀπώλεια τῆς Ἐκκλησίας τῶν Εὐαγγελικῶν κριτηρίων, αὐτά μέ τά ὁποῖα ὀφείλει νά μεταμορφώνει τόν κόσμο. Κοινωνιολογικά ἐκκοσμίευση σημαίνει τό νά μή διέπεται  στό  ἐλάχιστο ἡ κοινωνία ἀπό κάποια θρησκευτική πίστη, καί ἡ πολιτεία νά μήν δομεῖται στήν βάση θρησκευτικῶν κανόνων. Ἡ πορεία τῆς ἐκκοσμίκευσης ἒχει ὑπάρξει πολυειδής, ἀπό ἀνοχή πρός τήν θρησκεία μέχρι στρίμωγμά της στήν ἰδιώτευση ἢ καί ἐχθρότητα ἀπέναντί της. Σέ αὐτό τό σκηνικό ὡστόσο ἒχει ἰδιαίτερη σημασία ἡ εἲσοδος δύο τάσεων:

  Πρώτη τάση ἡ κατάθεση τῆς πεποίθησης, διανοητῶν, πολιτικῶν ἐπιστημόνων, (ἂθεοι οἱ περισσότεροι) ὃτι ἡ θρησκεία, ἰδιαίτερα ἡ χριστιανική,  εἶναι σημαντικό κομμάτι, ἂν ὂχι τό σημαντικότερο τῆς  ἀνθρώπινης ὓπαρξης καί καθόλου ἀμελητέα συνιστῶσα τοῦ δημόσιου χώρου. Ἡ  θρησκεία δηλαδή κρατᾶ στήν κονωνία ἐναργῆ τήν πολύτιμη αἲσθηση ὃτι κάτι λείπει. (ἐνδεικτικά Ernst Bloch, & Th,W. Adorno Κάτι λείπει. Μτφρ. Α. Στέφανος Ροζάνης Ἒρασμος Ἀθήνα, σ.31).

  Δέν ἀμφισβητεῖται πλέον ὃτι στίς  ἡμέρες μας  συμβαίνει ἐπιθετικά ἡ  παγκοσμιοποίηση τοῦ Καπιταλισμοῦ ἀλλά καί τῶν ἀξιῶν τοῦ φιλελεύθερου   δικαιωματισμοῦ, σέ συνδυασμό μέ τήν  ὀξείδωση τῆς ἐθνοκρατικῆς βάσης γιά τήν συνοχή τῶν δημοκρατικῶν κοινωνιῶν καί τήν ἀνάδυση νέων  ἰσχυρῶν   φανατικῶν ἰσλαμιστικῶν  θρησκευτικῶν  κοινοτήτων. Τό φαινόμενο τῶν ταλιμπάν, ἡ ἰσλαμική δημοκρατία στό  Ἰράν, ἀλλά  και   ἡ ἰσλαμική συμπάγεια ἐντός τῶν πολυπολιτισμικῶν κοινωνιῶν 

  Οἱ καθηγητές στήν Κοινωνιολογική Σχολή τοῦ  Στρασβούργου, ἐκεῖ στήν δεκαετία τοῦ’70, ἀναφανδόν ὑποστήριζαν, τήν ἀναπόδραστη κατίσχυση τῆς ἐκκοσμίκευσης, σύμφωνα μέ τήν ὁποία προϊούσης τῆς κοινωνικῆς-κοσμικῆς προόδου, ὄχι μόνο θά ὐφίστατο συρρίκνωση τῆς θρησκείας ἀλλά καί ὁ,τιδήποτε θρησκευτικό θά ἀποσυρόταν  στό περιθώριο τῆς    δημόσιας ζωῆς, κάτι πού θά συνέβαλλε στήν περαιτέρω πρόοδο  τῆς Οἰκουμένης.

   Σήμερα προσωπικά ἐκτιμῶ πώς στήν πραγματικότητα ἡ θρησκεία δέν ἒχει ἀπουσιάσει ποτέ ἀπό κανένα δημόσιο χῶρο, ἦταν, εἶναι καί θά παραμείνει  παροῦσα  μέ τόν ἓνα ἢ τόν ἂλλο τρόπο.

  Σέ πλήρη σχεδόν ἀντίθεση μέ τά παραπάνω, στήν πατρίδα μας ὁ κυρίαρχος λόγος πολιτικῶν, δημοσιογράφων καί διανοουμένων έξακολουθεῖ σέ μεγάλο βαθμό νά ἐμπνέεται ἀπό  τό  παρελθόν, μέ βάση κυρίως τό γαλλικό μοντέλο ἐπιθετικοῦ χωρισμοῦ τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν κοινωνία καί τό κράτος, καί νά προωθεῖ ἰδεολογικά καί θεσμικά τήν ἐκκοσμίκευση, παρουσιάζοντας μάλιστα κάτι τέτοιο ὡς περίπου συνώνυμο τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ καί ἐκδημοκρατισμοῦ τῆς Χώρας, μέ σύσσωμο τόν ἱστορικό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας νά διαφωνεῖ, τασσομένη κατά.

  Δέν χωρεῖ  ἀμφιβολία ὃμως ὃτι ἡ  ἐκκοσμίκευση  προέκυψε ὡς λύση γιά τά προβλήματα μιᾶς ἂλλης ἐποχῆς, καί προφανῶς δέν μποροῦμε  νά ἀντιμετωπίσουμε τίς  προκλήσεις  τοῦ παρόντος καί τοῦ μέλλοντος ἀντιγράφοντας λύσεις τοῦ παρελθόντος. Στούς χρόνους τῆς μετα-εκκοσμίκευσης χρειαζόμαστε μιά  νέα  συμφωνία, πού θά φέρνει διαρκῶς σέ γόνιμο καί  δημιουργικό διάλογο τήν χριστιανική παράδοση μέ τήν μετα-νεωτερικότητα. Φαίνεται ότι εἶναι  πλέον καιρός  νά ξανασκεφτοῦμε  και νά ξανασυζητήσουμε τό ζήτημα μέ  νέους, καλύτερους ὃρους.      Μήν μᾶς διαφεύγει  ὃτι ἡ τότε Εὐρώπη δέν ἀντιμετώπιζε  τήν ἀθρόα ἀνεξέλεγκτη εἰσβολή λαῶν μουσουλμανικῆς παιδείας, μέ ἒντονη τήν ἐπιθετική τακτική ἐπιβολῆς τους.

 

 

 

Κάτι πολύ ἐλαφρύ, ὃμως ἐξ ἲσου βαρύ.

 

 

Ἡ νέα ἐκδοχή τῆς κοκκινοσκουφίτσας  ὃπως  αὐτή προτείνεται ἀπό τό ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς στό πλαίσιο τοῦ προγράμματος «Ἀνάπτυξη ἀνθρώπινου δυναμικοῦ, ἐκπαίδευση καί διά βίου μάθηση 2014-2020». Συγχρηματοδοτήθηκε ἀπό τήν Ἑλλάδα καί τήν Εὐρωπαϊκή Ἓνωση.

 

  Η μητέρα της Κοκκινοσκουφίτσας τής ζήτησε «να πάει ένα καλάθι με φρέσκα φρούτα και μεταλλικό νερό στο σπίτι της γιαγιάς της – όχι επειδή ήταν δουλειά της γυναίκας, να θυμάστε, αλλά επειδή η πράξη ήταν γενναιόδωρη και βοηθούσε να δημιουργηθεί ένα αίσθημα κοινότητας». Στο δάσος συναντά τον Λύκο. Της είπε: «Ξέρεις, αγαπητή μου, δεν είναι ασφαλές για ένα μικρό κορίτσι να περπατά μόνο μέσα από αυτά τα δάση». Η Κοκκινοσκουφίτσα, όμως, δεν πτοείται: «Θεωρώ ότι το σεξιστικό σας σχόλιο είναι προσβλητικό στο έπακρο, αλλά θα το αγνοήσω εξαιτίας της παραδοσιακής κατάστασής σας ως αποκλεισμένου από την κοινωνία, το άγχος της οποίας κατάστασης σας έκανε να αναπτύξετε τη δική σας, εντελώς ιδιόρρυθμη κοσμοθεωρία». Στη συνέχεια, η Κοκκινοσκουφίτσα αλλάζει φύλο: «Το Red Ridin g Hood περπάτησε στο κεντρικό μονοπάτι, αλλά ο Λύκος ήξερε μια πιο γρήγορη διαδρομή προς το σπίτι της γιαγιάς. Μπήκε ορμητικά στο σπίτι και έφαγε τη γιαγιά, κάτι που ήταν μια απολύτως προβλέψιμη πράξη για ένα σαρκοφάγο όπως ο ίδιος. Τότε, απαλλαγμένος από άκαμπτες, παραδοσιακές αντιλήψεις περί αρρενωπότητας και θηλυκότητας, φόρεσε το νυχτικό της γιαγιάς και χώθηκε στο κρεβάτι». Η Κοκκινοσκουφίτσα ξαναλλάζει φύλο. «Ο Red Riding Hood είπε: “Ω, ξέχασα ότι η όρασή σου είναι σαν της νυχτερίδας. Γιαγιά, τι μεγάλα μάτια έχεις!”».

   Η συνέχεια: «Η Κοκκινοσκουφίτσα έβαλε τις φωνές, όχι λόγω του παράξενου ντυσίματος του Λύκου, αλλά λόγω της εσκεμμένης εισβολής του στον προσωπικό της χώρο. Οι κραυγές της ακούστηκαν από ένα άτομο που περνούσε και του οποίου η ασχολία ήταν να κόβει κούτσουρα, αλλά προτιμούσε να τον αποκαλούν τεχνικό καυσίμων. Ορμησε στο σπίτι, είδε τη μάχη και προσπάθησε να παρέμβει. Αλλά καθώς σήκωσε το τσεκούρι του, η Κοκκινοσκουφίτσα και ο Λύκος σταμάτησαν. “Και τι νομίζεις ότι κάνεις;” τον ρώτησε η Κοκκινοσκουφίτσα. Τα μάτια του ξυλοκόπου ανοιγόκλεισαν και προσπάθησε να απαντήσει, αλλά δεν του ήρθε καμία λέξη. “Ορμάς εδώ σαν Νεάντερταλ, αναθέτοντας στο όπλο σου να σκεφτεί για σένα!” φώναξε. “Σεξιστή! Ρατσιστή! Πώς τολμάς να υποθέσεις ότι μια γυναίκα και ένας λύκος δεν μπορούν να λύσουν τα δικά τους προβλήματα χωρίς τη βοήθεια ενός άνδρα! Όταν άκουσε την παθιασμένη ομιλία της εγγονής της, η γιαγιά πήδηξε από το στόμα του Λύκου, πήρε το τσεκούρι του ξυλοκόπου και τού  έκοψε το κεφάλι του. Μετά από αυτή τη δοκιμασία, η Κοκκινοσκουφίτσα, η γιαγιά και ο Λύκος αισθάνθηκαν δεμένοι με έναν κοινό σκοπό.

  Αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα εναλλακτικό νοικοκυριό με βάση τον αμοιβαίο σεβασμό και τη συνεργασία, και έζησαν μαζί στο δάσος ευτυχισμένοι για πάντα».

 

Τήν διόρθωση τοῦ Περρώ τήν ὑπογράφει ἡ Λίλυ Ἐξαρχοπούλου.

 

 

  Θύμα του εκσυγχρονισμού δεν είναι μόνον η, το ή ο Κοκκινοσκουφίτσα. Είναι και ο Ροβινσώνας Κρούσος. «Πρόκειται για μια κατεξοχήν πατριαρχική αφήγηση, που εξαίρει την ανδρική ανεξαρτησία και ευφυΐα, την επιμονή, την εργατικότητα και την πίστη». Αν δεν το έχετε αντιληφθεί, καιρός να το αντιληφθείτε πριν να είναι αργά». Εξάλλου, βάσει του εγχειριδίου, υπάρχει και η εναλλακτική της Ροβινσωνίτσας: «Εδώ, η μικρή ηρωίδα, Ροβινσωνίτσα, έχει μια τελείως διαφορετική καθημερινότητα. Πού βρίσκει την τροφή της; Πού κατοικεί; Πώς περνάει την ώρα της; Υπάρχουν σημεία του κειμένου που εξαίρονται οι ικανότητές της; Πώς απέφυγε τον κίνδυνο του φιδιού; Πώς κρίνετε αυτές τις επιλογές και τι υπαινίσσονται για τη γυναικεία συμπεριφορά σε σύγκριση με το πρωτότυπο κείμενο του Ροβινσώνα Κρούσου;»

 

 

  Παρέμβαση.

  «Τά  μόνα γένη πού ἀναγνωρίζουμε, εἶναι αὐτά τῆς γραμματικῆς», ἀποφαίνονται κατά καιρούς ἑνώσεις γονέων καί ἐκπαιδευτικῶν σέ Εὐρώπη καί ἰδίως σέ Ἀμερική. Μάλιστα στήν Ἀμερική ἀπαιτοῦν ἐμμονικά  νά ἀφαιρεθεῖ τό Συμπόσιο τοῦ Πλάτωνα,  ἀπό ὃλα τά ἐπίπεδα σπουδῶν, ἢ τοὐλάχιστον νά ἐξαλειφθοῦν οἰ  ἀναφορές του σέ φύλα, ταυτότητες καί σεξουαλικό προσανατολισμό, καθ’ ὃτι αὐτά ἀντιβαίνουν στήν ὀρθή ἰδεολογία, τήν πολιτική ὀρθότητα,  τῆς Δύσης.

  Woke ἂποψη δέν εἶναι μόνον ἡ ἀποδοχή τοῦ γάμου τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν. Τό θέμα ἐξ ἂλλου ἒχει ὁριστικά λυθεῖ πολιτειακά, καί παραμένει εὐρέως ἀποδεκτό. Τό  ἰδεολόγημα τοῦ woke ἀπό καιρό ἒχει βρεῖ θέση καί στήν ἐκπαίδευση, μέ πρώτη τήν ἐμφανή ἐπέμβαση σέ παραδοσιακά κείμενα, ὃπως τά παραπάνω.  

  Εἶναι πλέον εὐδιάκριτη μιά ἀπολυταρχική  νοοτροπία τῆς woke ἀτζέντας. Τί ἂλλο σημαίνει ἡ λογοκρισία τοῦ  Πλάτωνα, ἡ προκρούστεια νοοτροπία τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας. ἡ λογοκρισία τῆς ἱστορίας τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ, ἡ προσπάθεια  ὑποβάθμισης τῶν κλασικῶν σπουδῶν,  ὁ ἀλαζονικός ναρκισσισμός αὐτῆς τῆς σύγχρονης ἂποψης, πού δέν μπορεῖ νά ἀναγνωρίσει ἂλλες ἀξίες ἐκτός ἀπό τίς δικές της. Δέν ἒχω τήν δυνατότητα νά κρίνω αὐτή τήν ἂποψη γιατί δέν διαθέτω παρόμοια βιώματα. Τά σέβομαι, πολύ περισσότερο ὂταν βλέπω συμπολίτες μας νά αἰσθάνονται ὠραῖα σ’ αὐτήν τήν περιοχή.

  Οἱ  περισσότεροι ἀπό ἐμᾶς θά εἶδαν τήν ἐναρκτήρια τελετή τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων στό Παρίσι. Εἶχε κατά τήν γνώμη μου ὃλα τά χαρακτηριστικά τοῦ φανταστικά ὡραίου. Τό μεγάλο ἀρνητικό της, τό τεράστιο, πού θά τήν χαρακτηρίζει πλέον, ἦταν μιά σκηνή πού κάλυψε μέ ἀποκλειστικό τρόπο τήν ἐρωτική ἀναφορά:  Εἲδαμε τήν καινούργια αἲθουσα τῆς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης τοῦ Ρισελιέ νά γίνεται σκηνικό τύπου «ἦρθε γιά νά διαβάσει –» (μέ ἒμφαση στήν παύλα), μέ κοπέλα πού κάνει ἐργασία συγκρίνοντας Πώλ Βερλαίν καί Ἀννί Ἐρνώ, νά καταλήγει σέ τριγωνικό φλέρτ μέ δυό κουίρ ἀγόρια.

    Ὑπάρχουν πολύ δυνατοί σκηνοθέτες Γάλλοι, ἰκανοί νά συνθέσουν μιά παρατακτική, ὑπαινικτική ἐρωτική σκηνή πού θά παραπέμπει σέ σύνθεση ἀνυψωτική. Μέχρι τότε, καταγράφω τήν δική μου:  ὁ ψιθυρισμός γύρω ἀπό τόν λαιμό, τό αὐτί, «ἀφήνομαι σέ σένα», ὁ δεξιός ὧμος τοῦ θηλυκοῦ ὁλόγυμνος, τήν ὣρα πού γεύονται καί οἱ δύο τήν τρικυμία τῆς αἰωνιότητας,  μέ τό τρέμουλο καρδιάς στό στόμα, σέ ἓνα σελαγισμό δικό τους, νιώθοντας ὁ καθένας τό βάρος τῆς ψυχῆς τοῦ ἂλλου, μιά δαγκωματιά στ’ ἀχείλι, στό λαιμό μιά ρουφηξιά,  μιά νυχιά βαθιά στήν πλάτη, γευόμενοι τήν ἀλήθεια, αὐτή  πού ρυθμίζει βῆμα  καί σφιγμούς, αὐτή πού πλάθει ὂλον τόν Κόσμο καί φυσικά τόν Ὀλυμπιακό κλασικό ἀθλητισμό.  Ἡ σεξουαλική  ἐπιθυμία εἶναι σάν τήν σκέψη, δέν σταματᾶ ποτέ· μέχρι τά 150!

 Ἀντιμετωπίζοντας ἀδιάφορα βιαστικά καί μονόπλευρα, ἢ καί ἀμυνόμενοι, σημαντικά θέματα ζωῆς ὃπως τόν ἒρωτα  βυθιζόμαστε ὃλο καί πιό πολύ  στό τέλμα.  Εἶναι ὡραῖο νά ἀγαπάει κανείς καί νά γνωρίζει ὃτι ἀγαπιέται, νά θέλει νά ἀκουμπήσει ὁ ἓνας στήν ἀνάσα τοῦ ἂλλου. Φυσικά σέβομαι τίς ἐρωτικές προτιμήσεις τοῦ διπλανοῦ μας, ἀλλά νά βλέπω δύο ἂντρες νά φιλιοῦνται δημόσια ἐρωτικά, μοῦ προκαλεῖ ἓνα σφίξιμο. Ἂς  ἀφήσουμε ὃμως τήν ἐπιλογή τοῦ καθενός ἐλεύθερη χωρίς παρεμβάσεις.

  Βιώνουμε τό  μεταίχμιο μιᾶς ἐποχῆς. Προσπαθοῦμε νά βροῦμε τόν δρόμο μας σ’ ἓναν  κόσμο ὃπου οἱ παλαιοί κανόνες δέν ἰσχύουν πιά καί τά πράγματα δείχνουν κάπως χαοτικά. Αὐτό εἶναι χαρακτηριστικό ἐξαιρετικά σημερινό. Δέν ἐπιτρέπονται πλέον οἱ ἀπόλυτα ὁριοθετημένες ταυτότητες φύλου, οἱ μεταβάσεις ρόλων στά φύλα κερδίζουν ἒδαφος, ἀκούς πλἐον θαρραλέα ὃτι μιά γυναῖκα ἐγκαταλείπει τόν ἂνδρα της γιά μια ἂλλη γυναῖκα, ἓνας ἂντρας τήν γυναίκα του  γιά ἒναν ἂλλο  ἂντρα, καί τά ὁμόφυλα ζευγάρια πλέον ἒχουν νομική δυνατότητα υἱοθεσίας.

  Αὐτό δέν σημαίνει ὃτι δέν ὑπάρχει ὡς δεδομένο φυσικό τό ἀρσενικό καί τό θηλυκό, αὐτό πού συνθέτει, αὐτό πού δημιουργεῖ, αὐτό πού γεννᾶ,  αὐτό πού παραδίδει τήν σκυτάλη στήν ἑπόμενη γενιά.  

 

 Γιῶργος Δημόπουλος