Κεχροβούνι τό ἀγαπημένο

 

Ἰουλιανῆς Ἡγουμένης

 

Στἠ διακονία τῆς Ἀγάπης ἀπ’ τό

πρωί, μόλις ἀκουστεῖ τό  ἂνοιγμα

τῆς πόρτας ἀπ’ τόν σιδερένιο

σύρτη!

 

… καί ὃλη μέρα μέ τήν

εὐχή τοῦ Ἰησοῦ!

 

…καί μερικοί τό καταλαβαίνουν

καί τό ἐκφράζουν:

Τί ὂμορφα πού εἶναι ἐδῶ:

 

Κεχροβούνι μου,

Στήν ἀπλωσιά τῆς αὐλῆς σου

μέ τόσο  φῶς, πόσοι προσευχήθηκαν,

πόσοι γονάτισαν,

πόσοι δάκρυσαν,

πόσοι μετανόησαν.

Κεχροβούνι… ἰστορία αἰώνων !

 

Κεχροβούνι μου

Δέν ἦταν ὂνειρο.Ἦταν πορεία!

Μια πορεία ἀτέλειωτη μέσα στό

χρόνο.

Μέ τόσο ἢλιο! Μέ πολύ Φῶς!

Μέ δεμάτια σταριοῦ στό σαλόνι.

Μιᾶς συγκομιδῆς τραχειᾶς… ἀλλά

πάντα κάτω ἀπό τό χαμόγελο τοῦ

Θεοῦ, γιατί μποροῦσες νά βιώνεις

«οὐ τί ἐγώ θέλω ἀλλά τί σύ» (Μαρκ.14,36-37)

 

Κεχροβούνι μου,

Μόνο ἐσύ μποροῦσες νά συν-

διάσεις τό γέλιο τῶν παιδιῶν

τ’ ἀπόσπερνο,

 

ἐκεῖ στ’ ἀνθισμένα ἀγιοκλήμα-

τα μέ τήν εὐχή τοῦ Ἰησοῦ στοῦ κελλιοῦ

τή σιωπή.

 

Μόνο ἐσύ θά μποροῦσες νά

τιθασεύσεις τό ὀνειροπόλημα

τῶν παιδιῶν γεμίζοντας τίς

φοῦχτες τους μικρολούλουδα

ἀπό τούς κήπους τῶν Ἁγίων.

Μόνο ἐσύ! Γιατί ἐσύ Κε-

χροβούνι μου, εἶσαι κομμάτι

τ’ οὐρανοῦ, πού ἂραξες ἐδῶ γιά

νά μᾶς θυμίζεις τόν Παράδεισο

πού λαχταροῦμε.

 

Κεχροβούνι τό ἀγαπημένο

 

  Βηματίζω στά δρομάκια σου καί εἶναι σάν νά βηματίζω πίσω στούς αἰῶνες.

Ἀχνοπερπατησιές μοῦ δίνουν τήν αἲσθηση τῆς πορείας πρός τό ἂπειρο. Ψηλαφῶ τούς ὑγρούς τούχους τῶν  κατωγιῶν  πού μυρίζουν λιβάνι καί τρισαΐ καί ἀφουγκράζομαι  τήν εὐχή… καί μετά  τό ἁπαλό φτερούγισμα τῆς μετάνοιας.

Προσπαθῶ, μέ τ’ ἀκροδάχτυλα νά,  μαντέψω τό ὑλικό πού στερεώνει τούς πέτρινους τοίχους σου. Εἶναι κοκκινόχωμα τό βλέπω, ἀλλά μυρίζει αἰωνιότητα.

Γι’ αὐτό  ἂντεξες Κεχροβούνι μου.

Περπάτησες σιωπηλά.  Τά χνάρια σου καί οἱ πατημασιές σου χάνονται στούς χωμάτινους δρόμους τῆς λησμονιᾶς.

Πότε ξεκίνησες τήν πορεία αὐτή; Κανείς δέν τό θυμᾶται!

Κεχροβούνι μου πτωχό, ἀτίμητη κληρονομιά, πῶς περπάτησες, μέσα στούς αἰῶνες καί δέν ρημάχτηκες ἀδύναμο και μόνο; Πόση ἦταν ἡ δύναμη τῆς ψυχῆς σου!

Πῶς γεφύρωσες στό τότε μέ τό σήμερα, τόσο πού νομίζουμε ὂτι σήμερα ζοῦμε τό τότε;

  Ποῦ καί πῶς διατήρησες ἀξίες μοναδικές καί γνήσιες, πού δίνουν στή ζωή τῶν μοναχῶν τήν ἐγκυρότητα πώς ἡ πορεία εἶναι ἀπαρασάλευτη  στούς κανονισμούς αὐτῆς τῆς ζωῆς γιατί μόνο ἒτσι μπορεῖ κανείς νά θυσιάσει τό θέλημα στό βωμό τῆς ἀγάπης.

……. 

Δέν εἶχες τήν ἀξίωση και δέν προβλήθηκες ποτέ σάν πρότυπο γιατί ὑστεροῦσες στις προτιμήσεις τῶν σύγχρονων «γεροντάδων» πού ὂχι μόνο σέ ἀγνοοῦσαν ἀλλά δέν ἀποδέχονταν ὃτι ἒχεις κάτι πού σέ ξεχωρίζει, γιατί Κεχροβούνι μου γιά σένα νόημα ἒχει ἠ σιωπή,  έκεῖ θάβεται τό μεγαλεῖο αὐτῆς τῆς ζωῆς.

……

Σ’ αὐτά τά κελλιά πού τα διέκρινε τό ταπεινό ὓφος και τά θώπευε τό λιβανωτό τῆς πτωχείας, «αἰ ἀδελφαί παριστάνουσι ἀνθρωπίνας σκιάς, καί ὁ ἀήρ καί τό νερό εἰσέρχονται εἰς τά σεσαθρωμένα αὐτῶν κελλία» περνοδιάβαινε ἀπ’ τούς φεγγίτες καί τά ὑπέρθυρα ἡ εὐχή τοῦ Ἰησοῦ.

Αὐτή ἦταν ἡ ἀέναη δύναμη σ’ ἓνα δρόμο θυσίας μέ στερήσεις. Αὐτή ἡ δύναμη τίς ὡθοῦσε νά βιώνουν καθημερινά τό μυστήριο τῆς ὐπακοῆς καί τῆς ἀναπάντεχης ὀμορφιᾶς πού ἀπορρέει μέ τήν ὐποταγή στό θέλημα τοῦ ἂλλου. «Οὐ τί ἐγώ θέλω ἀλλά τί Σύ» (Μαρκ. 14, 36-37) καί «ἰδού ἠ δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά τό ρῆμα σου» (Λουκ.1,38).

…….

Ἀποποιήθηκες  νά οἰκειοποιηθεῖς ὀνόματα ἀπιπλέοντα σέ τεχνητές λίμνες.  

Σεβάστηκες τήν παράδοση, γιατί ἡ  παράδοση εἶναι ἐγγύηση. Μέ δέος ἒσκυψες τό κεφάλι στό ὂνομα «Κεχαριτωμένη» ξέρεις ὃτι ἀνήκει μόνο  σέ Κείνη.  Σ’ αὐτή τή φρικτή ἐπιλογή ἀναρωτήθηκες: Πῶς εἶναι δυνατόν!

 

Κεχροβούνι μου!

 

Περπάτησες μέσα στούς αἰῶνες.  Φιλοξένησες στήν αὐλή σου τό ἡλιοφῶς! Ἡ ἐπίσκεψη τῆς «Κυρίας τῶν Ἀγγέλων» γέμισε τά δρομάκια σου λεμονανθούς, καί κεῖ σ’ ἓνα ταπεινό κελλί ξεχύθηκε ἡ χάρις τ’ οὐρανοῦ…καί ἡ Κυρία τῶν Ἀγγέλων ἒγινε καί «Κυρία τοῦ νησιοῦ».

 

Κεχροβούνι μου στό ἀχνοπερπάτημα τῶν αἰώνων μια ἀτέλιωτη ἀλυσίδα μοναχῶν ἑνώνει τό τότε μέ τό σήμερα.

 

Μήν ἀνησυχεῖς ἡ θεία πορεία θά συνεχίζεται. Θά περνᾶ μέσα ἀπό ἀνθισμένους κάμπους, σπαρμένα χωράφια, δύσβατα ρουμάνια… άλλά θά πορεύεται!

Τό φωτεινό κελλί  τῆς ἁγιότητας θά ἐκπέμπει πάντα τό μήνυμα ἐκείνης τῆς νύκτας. «Εὐαγγελίζου, γῆ χαράν Μεγάλην».

 

Ἡ πόρτα τῆς Μονῆς ἒκλεισε.

Ἡ διακονία τῆς ἀγάπης

συνεχίζεται.

Ἡ προσευχή στό κελλί

ὑπερίπταται τῆς γῆς, καί

φθάνει στό θρόνο τοῦ Θεοῦ.

 

«Κύριε μή μᾶς ξεχνᾶς» 

 

 Κεχροβουνιώτισσα