Τοιοῦτος ἡμῖν ἒπρεπεν ἀρχιερεύς;

Τοῦ Γιώργου Δημόπουλου

 

«…οὐ δύναμαι ἐγὼ ποιεῖν ἀπ᾽ ἐμαυτοῦ οὐδέν· καθὼς ἀκούω κρίνω, καὶ ἡ κρίσις ἡ ἐμὴ δικαία ἐστίν, ὅτι ζητῶ τὸ θέλημα τὸ ἐμὸν. ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με πατρός…» (Ἰω. 5,30). 

 

Εἰσαγωγικά

  Ἂν ὑπάρχει τρόπος νά ταρακουνήσεις ἓναν δεσπότη, αὐτός εἶναι νά ἀποδομήσεις τίς ἲδιες τίς συνθῆκες πού τοῦ ἐπέτρεψαν νά ἀποκτήσει κοσμική ἐξουσία.  Νά ἐστιάσεις ὃπου στοχεύει: Στήν ζητιανιά τῆς προσοχῆς. Ἐδῶ εἶμαι προσέξτε με, δῶστε μου σημασία. Δέν μπορῶ νά ζῶ στήν ἀφάνεια, ἀπαρατήρητος, μακριά ἀπό τήν δημοσιότητα, θέλω τήν προβολή, τό «λάθε βιώσας» δέν μοῦ ταιριάζει.

  Γενηθήτω  τό θέλημά μου. Θέλω τό δημόσιο βλέμμα, γιά νά ζῶ τήν ζωή μου θέλω νά τήν  ἐπινοῶ, νά τήν αἰσθάνομαι σάν μιά ρευστή αὐτοβιογραφία, ἐπιδεκτική σέ ἀναδρομικές ἐξιδανικεύσεις καί αὐτο-ηρωοποιήσεις.

  Πρός τοῦτο καταστρώνω τήν ζωή μου ἒμμισθα, συνομιλῶντας μέ τά Μέσα πού τήν διανέμουν γιά κατανάλωση. Γνωρίζουν ὃτι τά χρησιμοποιῶ καί γνωρίζω ὃτι μέ χρησιμοποιοῦν.

  Ἐξ ἂλλου μέ τοῦτα καί μέ τ’ ἂλλα δράττομαι τῆς εὐκαιρίας νά δώσω ἀναδρομικά νόημα στό παρελθόν μου, στήν αὐτοβιογράφησή μου, στήν ἁγιογράφησή μου, παρέα μέ πρωθυπουργούς, ὐπουργούς, δικαστικούς, στρατιωτικούς, τίς μίτρες μου, τίς πατερίτσες μου, τούς σάκους μου,  φορεμένα καί χρυσοαγορασμένα ὡς status symbol.  

  Ἀνηλεῶς φωτογραφούμενος, εἰσβάλλω στόν κοινωνικό χῶρο, ποσῶς μέ ἐνδιαφέρει  ἡ ἐκκλησιαστική περιοχή,  μέ ἐπιθετική κινούμενη ἀξίωση ἐπιβολῆς.  Ἒχω κάθε λόγο, πάνω στόν αὐτοκρατορικό θρόνο  νά αἰσθάνομαι ἂτρωτος. Ἂσε πού μέ  αὐτόν τόν τρόπο κρύβω τήν  εὐάλωτη μειονεξία μου, ὡς παιδί ἀπό τήν ἐπαρχία πού δέν κατάφερε νά συμφιλιωθεῖ μέ τήν πραγματικότητα.  Γενηθήτω τό θέλημά  μου.

 Γνωρίζω πώς στήν μεγάλη στραβή, τό πλῆθος θά μέ δέσει, τό ἒχω ζήσει τίς προάλλες στήν Παναγία, καί θά μέ διαπομπεύσει μέ πάνδημο κράξιμο. Τό μόνο πού βλέπω πρός τό παρόν, καί τό χαίρομαι ἡδονικά, εἶναι ὃτι ὂλοι αὺτοί πού μέ ἒφτυναν ἒρχονται ξεδιάντροπα καί μοῦ φιλοῦν τό χέρι, συναγωνιζόμενοι σέ κολακείες καί θωπεῖες.  

 

  Κύριε Πολυκανδριώτη, δεσπότη Τήνου,

 σᾶς ψέγω γιατί  μέ  τούς κολαούζους σας, κληρικούς καί λαϊκούς, συνθέσατε καί ἐπιβάλατε τοπικά ἓναν εἰδωλολατρικό βωμό ἑνός «ἐξουσιαστικοῦ θεοῦ». Προγραμματίζετε μέ τήν λογική τοῦ «ἂφρονα»: ὁ θεός σας   δέν εἶναι  «Θεός ὓπαρξης», δέν ἒχει τραγικότητα, ἐμπειρία πόνου, φόβο  θανάτου, αἲσθηση φθορᾶς, ἀσθένειας, πρό παντός ὃμως δέν εἶναι Ἀγάπη. Πιέζετε τήν τοπική κοινωνία, συστηματικά καί μεθοδικά, πιέζετε ὃλους μας, νά προσχωρήσουμε στήν λογική πού τό κοσμικό ἐξουσιαστικό συμφέρον σας θέτει. Πάντα τό ὑποκείμενο κάθε ὁλοκληρωτισμοῦ, πνευματικοῦ ἢ πολιτικοῦ, εἶναι ἓνα εἶδος θεοῦ ἐξουσίας,   γι’ αὐτό καί θεός σας, ὁ  θεός  ἰσχύος ἒχει ὑπάρξει πολλές φορές στήν Ἱστορία.   

  Ὁ ἐξουσιαστικός σας θεός, εἶναι ἒνας κακός θεός, θεός τοῦ μίσους. Ὁ θεός σας παραμορφώνει γι’  αὐτό δέν μπορεῖτε νά μιμηθεῖτε τήν ἀγάπη, ὂχι μόνο γιατί ἡ ἀγάπη εἶναι ἀμίμητη, ἀλλά  καί γιατί ὡς πρότυπο μίμησης ἒχετε   ἒναν θεό γκράν γκινιόλ. Ὁ Θεός τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι τό ἀπολύτως “ἀλλιῶς”, τό  ἀπολύτως “ἂλλο”, καί τό ἀπολύτως «ἀλλοῦ», εἶναι ὁ Θεός τῆς  ἀγάπης, εἶναι ὁ ἲδιος Ἀγάπη πού μεταμορφώνει. Ἡ ἀνθρωπινότητα τοῦ ἀνθρώπου δέν παράγεται. Ὁ ἂνθρωπος γίνεται ἂνθρωπος ἐπειδή δέν τοῦ φθάνει ἡ αἲσθηση, ἐπειδή ὑπερβαίνει τήν  αἲσθηση. Ἐσεῖς οὐδέποτε  θά ἀποκτήσετε ἀνθρωπινότητα.  Ἡ ὑπέρβαση εἶναι ὁ Θεός. Τό επέκεινα  ὑφίσταται ἐπειδή ὑπάρχει Θεός τόν ὀποῖο μποροῦμε νά  πλησιάσουμε  ὀντολογικά καί ὂχι ὑπολογιστικά.

  Ἡ κατάσταση ὃπου τό ὑπερτροφικό ἐγώ μας μπορεῖ νά τσαλαπατήσει τό ἐγώ τοῦ διπλανοῦ μας χωρίς νά δώσει λογαριασμό σέ κανέναν, ὀνομάζεται γοητεία  τοῦ χάους, καί ἐσεῖς εἶναι φανερό γοητεύεστε ἀφάνταστα ἀπό τό χάος.  Φαίνεται πώς κάτω ἀπό τήν ρητορική σας περί  παράδοσης, περί ἀγάπης, περί συγχωρητικότητας, περί ἀνοχῆς καί μεγάλης καρδιάς, κρύβονται ἀνεπεξέργαστα ἒνστικτα, θυμοί, ἐκδικητικότητα  καί φόβοι πού δέν μετασχηματίστηκαν ποτέ σέ κοινωνική παιδεία, γιά  εὐαγγελική ἀφῆστε το.

 Ὑπάρχουν δύο περιπτώσεις νά συμπαθήσετε κάποιον: ἂν  σᾶς μοιάζει ἢ ἂν σᾶς εἶναι χρήσιμος στίς  ἐξουσιαστικές ἐπιδιώξεις σας. Σέ κάθε ἂλλη περίπτωση, εἶναι πρόβλημα καί τόν ἀντιμετωπίζετε εἲτε μέ συνεχῆ ὓπουλο πόλεμο εἲτε μέ ἐχθροπαθῆ ἀνοχή.   

  Δέν ἒχω ἐμμονές ἀλλά  ψάχνω κατά καιρούς νά βρῶ μιά ἐξήγηση στόν ἂφθονο φθόνο σας, καί τήν ἀσύμμετρη βία ὃπως αὐτή ἐκδηλώθηκε  ἐκ μέρους σας στό πρόσωπο τοῦ κυροῦ Θεολόγου Πλυτά. Πῶς ἐπιτρέπετε νά κατακλύζεται ἡ ψυχή σας ἀπό ἀντι-αξίες, παραβιάζοντας βάναυσα τό «εἰρήνη πᾶσι…  ἀγαπᾶτε ἀλλήλους». Παρά ταῦτα ψάχνω μήπως καί βρῶ μιά δικαιολογία, κάποιο λόγο πού νά λειτουργήσει ὡς ἐλαφρυντικό τέλος πάντων. 

  Εἶναι γεγονός ὃτι τά τελευταῖα χρόνια ἡ ἀδικία, τό μῖσος, ὁ φθόνος ἐκδηλώνονται  μέ μεγαλύτερη εὐκολία καί μέ λιγότερες ἀναστολές σέ σύγκριση μέ τό παρελθόν, ἀλλά νά μπαίνουμε καί στόν ἀστερισμό τῆς  παπαδικῆς βίας  ἡ ὁποία πρίν καταστεῖ ἀποτρόπαια ἒχει ἢδη γίνει μέρος τοῦ ψυχισμοῦ σας, δέν μπορῶ νά τό χωνέψω μέ τίποτα. Εἶναι σάν νά ἀποδέχομαι ἓναν  παιδεραστή ὡς παιδίατρο.

 Τό μεγαλύτερο πρόβλημα  μέ ἐσᾶς τούς κληρικούς εἶναι ἡ παντελής ἒλλειψη συναίσθησης τῆς κατάστασης, ὁ χαλαρός τρόπος πού ἐντιμετωπίζετε τίς εὐθύνες  σας, περιφερόμενοι δημόσια μέ ἓνα ἀπορημένο βλέμμα, ὃτι δέν καταλαβαίνετε τί ἀκριβῶς κάνατε καί κάνετε εἰς  βάρος  τοῦ συνόλου. Εἶσθε τά πρόσωπα-ντροπή τῆς τοπικῆς οἰκογένειας πού ἐξακολουθεῖτε νά ἐμφανίζεσθε δημόσια σάν νά μήν τρέχει τίποτε. Πῶς  ἀκριβῶς θά ἀποδοθεῖ δικαιοσύνη γιά ὃσα φρικτά ἒχετε πράξει; Εἶναι πολύ ὀδυνηρό. Τό γεγονός  τοῦ διωγμοῦ τοῦ Θεολόγου τό ἀντιμετωπίζετε ὡς φυσιολογική κατάσταση. Μιά δημόσια συγγνώμη δέν διαγράφει  αὐτή  τήν κατάπτωση, ἀλλά θά ἒδειχνε κάτι.  

Στό Ἰράν πού ἐγκαθιδρύθηκε μιά ἐξουσία μουλάδων κληρικῶν, φαίνεται ὃτι λειτουργεῖ πλέον ὡς παράδειγμα ὂχι μόνο γιά  ἂλλα κινήματα μουσουλμανικά ἀλλά καί γιά τά Ὀρθόδοξα. Εἶναι γεγονός ὃτι σέ πολλές μουσουλμανικές χῶρες καθώς καί στό Ἰσραήλ τό θρησκευτικό οἰκογενειακό δίκαιο ὑποκαθιστᾶ τό κρατικό οἰκογενειακό, καί στό Ἀφγανιστάν τά πάντα ἐλέγχονται  ἀπό τήν ἀνάγκη συμβατότητας μέ τήν Σαρία.

   Στήν Χώρα μας, ἀπό τούς  82 μητροπολίτες μόνο οἱ 9 ἐξέφρασαν τἠν διαφοροποίησή τους στίς μεθόδους καί πιστεύω τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ἐνῶ ἡ Ἱεραρχία πού ἒχει κληθεῖ ἀπό πιστούς, οἱ ὁποῖοι διακινδυνεύουν περισσότερα ἀπό ἓναν Δεσπότη, νά πάρει θέση ἀνοιχτά τό θέμα,  ἀρνεῖται νά συζητήσει, πολύ περισσότερο νά ἀποκηρύξει ρητά, ὂχι γενικά  καί ἀφηρημένα, τόν ναζισμό καί κάθε  μασκάρεμά του.  

 Ἒχει πολλούς  λόγους νά ἀντισταθεῖ κανείς σέ αὐτό τό ὃραμα τῶν κληρικῶν μας.   Αὐτή ἡ δεσποτική συμπεριφορά, στό ἐσωτερικό  τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας, πρός τόν δημόσιο  χῶρο, πού δέν διστάζει μάλιστα νά προσφύγει στά δικαστήρια, μόλις  εἶναι ἀνάγκη νά ποῦμε ὃτι ἒχει μιά ἀσυμβατότητα μέ τό Εὐαγγέλιο.

 Τέτοιες πρακτικές σκοπιμότητας μόνο «ἐπιθέσεις» στήν κοινωνία μπορεῖ κανείς νά κάνει  καί δέν εἶναι δυνατόν νά ποιμάνει  ἀγαπητικά, διότι εἶναι  ἀποῦσα ἡ συγ-κατάβαση.