«Ευαγγελίζου, γη, χαράν μεγάλην…»

Της Άννας Κ. Κορνάρου-Καλαμαρά

 «Χαράς ευαγγέλια»! Πανευφρόσυνα εορτάζει η παγκόσμια χριστιανική κοινότητα στις 25 Μαρτίου τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου! Και ο ιερός Χρυσόστομος ενθουσιάζει το εκκλησίασμά του με τον λόγο του: «Πάλι σήμερα έχουμε χαρμόσυνες ειδήσεις, πάλι έχουμε μηνύματα ελευθερίας, πάλι έχουμε μια ανάκληση από την πτώση και μια επάνοδο στη ζωή… Εστάλη ο Γαβριήλ για να αποκαλύψει την παγκόσμια σωτηρία των ανθρώπων. Εστάλη ο Γαβριήλ να φέρει στον Αδάμ τη βέβαιη αποκατάστασή του. Εστάλη ο ασώματος δούλος στην αμόλυντη Παρθένο». Και αναφωνεί ο ΄Αγιος Νικόλαος Καβάσιλας: «΄Εφθασε στη γη ΄Αγγελος απ’ τον ουρανό αναγγέλλοντας την απαρχή όλων των καλών. Σήμερα η γη αγάλλεται. Σήμερα η κτίση χαίρει. Σήμερα ο ουρανός μεγαλύνεται. Η Θεοτόκος έφερε την ανάσταση στους ανθρώπους», ενώ η Εκκλησία πανηγυρικά ψάλλει : « Ευαγγελίζου, γη, χαράν μεγάλην…».

   Μεγάλο το γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. «Σήμερον της παγκοσμίου χαράς τα προοίμια…». Μεγαλειώδης η είδηση της ενσάρκωσης του Λόγου του Θεού. Η μεγαλύτερη είδηση μέσα στην Ιστορία! Ο Υιός του Θεού κατεβαίνει στη γη και στην ιστορία των ανθρώπων να φέρει τη λύτρωση και η Παρθένος Μαρία είναι το Πρόσωπο που περίμεναν όλες οι γενιές, για να δώσει στον Λόγο του Θεού την ανθρώπινη φύση. Η Παρθένος είναι η ζωντανή πόλη για την οποία είπε ο Προφήτης Δαβυϊδ: « Δεδοξασμένα ελαλήθη περί σου, η πόλις του Θεού» (Ψαλμ.86,3) και ο Ησαϊας πρόβλεψε : «Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ» (Ης.7,14) .

  Εκείνη την κάθοδο του Αρχαγγέλου Γαβριήλ στη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας και τη συνάντησή του με την Παρθένο Μαρία μάς ζωγραφίζει παραστατικά ο Ευαγγελιστής Λουκάς(Λουκ.α΄26-37). ΄Εξι μήνες από τη σύλληψη της Ελισάβετ «απεστάλη ο άγγελος Γαβριήλ υπό του Θεού εις πόλιν της Γαλιλαίας, η όνομα Ναζαρέτ (το όνομά της Ναζαρέτ), προς παρθένον μεμνηστευμένη ανδρί, ω όνομα Ιωσήφ (το όνομά του Ιωσήφ), εξ οίκου Δαυϊδ, και το όνομα της Παρθένου Μαριάμ». Ακολουθεί ο χαιρετισμός του Γαβριήλ και η αντίδραση της Παρθένου. « Χαίρε, κεχαριτωμένη` ο Κύριος μετά σου` ευλογημένη συ εν γυναιξίν. Η δε ιδούσα, διεταράχθη επί τω λόγω αυτού και διελογίζετο, ποταπός είη ο ασπασμός ούτος».

«Κεχαριτωμένη» την ονόμασε ο ΄Αγγελος. Πώς είχε χαριτωθεί η Μαρία; Την απάντηση μάς δίνει ο ΄Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: « Η Παναγία είχε ήδη χαριτωθεί. Παραμένοντας από τα Εισόδια μέσα στα άγια των αγίων του Ναού, έφθασε στα άγια των αγίων της πνευματικής ζωής, που είναι η θέωση. Τα άγια των αγίων προορίζονταν για τον Αρχιερέα. Εκεί εισήλθε η Παρθένος, δείγμα ότι έφθασε στη θέωση και είχε τη θεοποιό Χάρη του Θεού». Γι’ αυτό ήταν και « ευλογημένη εν γυναιξίν». Αλλά η Παρθένος «διεταράχθη …» και ο ΄Αγγελος την καθησυχάζει: «Μη φοβού, Μαριάμ», γιατί; «εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ. Και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν. Ούτος μέγας έσται, και υιός Υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτώ ο Θεός τον θρόνον Δαβυϊδ του πατρός αυτού…. και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος».

   Παράδοξο και παράξενο γεγονός για την ανθρώπινη λογική! Της ζητήθηκε να ανυψώσει τη γη στον ουρανό. Να αλλάξει το σύμπαν, χρησιμοποιώντας ως μέσον τον εαυτό της. Αλλά «Θεός, όπου βούλεται, νικάται φύσεως τάξις» συλλογίζεται η Μαριάμ και με άκρα ταπείνωση ερωτά: «Πώς έσται μοι ταύτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;». Πώς θα μου συμβεί αυτό; Πώς να έλθει αντίθετη προς τους νόμους της φύσης; Υπήρχαν βέβαια θαυματουργικές συλλήψεις στην Παλαιά Διαθήκη, όχι όμως «ασπόρως». Και η απάντηση του Αγγέλου βαρυσήμαντη: «Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε, και δύναμις Υψίστου επισκιάσει σοι` διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται Υιός Θεού». ΄Αφωνη η Μαριάμ. Προς επίρρωση δε των λόγων του ο Γαβριήλ την ενημερώνει για τη σύλληψη της συγγενούς της Ελισάβετ σε γεροντική ηλικία. Βρίσκεται ήδη στον έκτο μήνα αυτή που ονομαζόταν «στείρα», «ότι ουκ αδυνατήσει παρά τω Θεώ παν ρήμα». Παντοδύναμος ο Θεός! Και η Παρθένος υποκλίνεται και παραδίδεται στο θέλημά Του : «Ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».

  Με τον λόγο αυτό η πάναγνη Μαρία συγκατανεύει εξ ονόματος όλης της ανθρωπότητας στην προαιώνια θεία Βουλή! Η φωνή της ήταν «φωνή δυνάμεως» και «ο Λόγος σάρξ εγένετο…» και όπως με το «γεννηθήτω φως», κατά τη στιγμή της δημιουργίας του κόσμου, «έγένετο φως», έτσι και με τη φωνή της Παρθένου ανέτειλε το αληθινό φως και ενώθηκε με την ανθρώπινη σάρκα και κυοφορήθηκε Αυτός, που φωτίζει «πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». «Και η Παρθένος γίνεται θρόνος ηλιοστάλακτος του Βασιλέως της δόξας. Χωρίς να το καταλάβει κανένας μεταφέρει τον Υιό του Θεού από τον κόλπο του Πατρός στα παρθενικά σπλάχνα της», γράφει ο Ηλίας Μηνιάτης. ΄Εγινε η Μαριάμ «Θεού κατοικητήριον». «…εδείχθης Πλατυτέρα των ουρανών, βαστάσασα τον Κτίστην σου…»

  ΄Αμεση η σύλληψη του Χριστού. Ο ποιητής του σύμπαντος συνημμένος με σώμα, με τη δύναμη και ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος. «Του Γαβριήλ φθεγξαμένου σοι, Παρθένε, το Χαίρε συν τη φωνή εσαρκούτο ο των όλων Δεσπότης, εν σοι τη αγία κιβωτώ…» αναφωνεί ο υμνογράφος. Μόλις ο Γαβριήλ σου είπε, Παρθένε, το «Χαίρε», μαζί με τη φωνή του έπαιρνε σάρκα ο Δεσπότης των όλων μέσα σε Σένα, που είσαι αγία κιβωτός, όπως είπε ο δίκαιος Δαυϊδ. Και θυμίζομε στον προσκυνητή των Αγίων Τόπων την Εικόνα, εκεί στην πηγή της Ναζαρέτ, που παρουσιάζει στην κοιλία της Παρθένου τον Ιησού Χριστό όχι ως έμβρυο, αλλά ολόσωμο. «Θεός σεσωμάτωται εκ των αγνών αιμάτων σου, Δέσποινα». Ο Θεός σαρκώνεται απ’ τα αγνά σου αίματα, Δέσποινα… Κι έγινε η Παρθένος η χώρα του αχωρήτου! « Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε δι’ ης κατέβη ο Θεός` χαίρε, γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν».

   Ο Προφητάναξ Δαβυϊδ -1000 χρόνια π.Χ. -προφήτευσε το γεγονός της συλλήψεως του Βασιλέως της δόξης στην κοιλία της Θεοτόκου λέγοντας: « καταβήσεται ως υετός επί πόκον και ωσεί σταγών η στάζουσα επί την γην»(Ψαλμ.οα΄,6). Θα κατεβεί πάνω στη γη ανεπαίσθητα, όπως η βροχή, που πέφτει σε φρεσκοκουρεμένο μαλλί, και όπως η σταγόνα που σταλάζει πάνω στη γη και απορροφάται αμέσως. Κανένας θόρυβος δεν ακούστηκε και καμιά φθορά δεν προκλήθηκε στο σώμα της Παρθένου κατά τον Ευαγγελισμό και τη σύλληψη του Λόγου του Θεού. Η Θεοτόκος ως Παρθένος συνέλαβε και Παρθένος έτεκε και Αειπάρθενος έμεινε!

  Κι έγινε ο Ευαγγελισμός η διόρθωση των γεγονότων, που συνέβησαν στην αρχή της δημιουργίας του ανθρώπου στον αισθητό παράδεισο της Εδέμ. Εκεί από γυναίκα άρχισε η πτώση και τα αποτελέσματά της. Εδώ από γυναίκα άρχισαν όλα τα αγαθά. ΄Ετσι η Παναγία είναι η νέα Εύα. Εκεί ο αισθητός παράδεισος. Εδώ η Εκκλησία. Εκεί ο Αδάμ, εδώ ο Χριστός. Εκπληρώθηκε λοιπόν η υπόσχεση, το Πρωτευαγγέλιο, που έδωσε ο Θεός στους πρωτοπλάστους μετά την πτώση. Η πρώτη θεϊκή υπόσχεση για τη σωτηρία του ανθρώπου με την έλευση του Μεσσία. Και η γη ευαγγελίζεται «Χαράν μεγάλην…».

  Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι Ευαγγελισμός του ανθρώπινου γένους. Προοίμιο της σωτηρίας μας, που θα εκπληρωθεί με τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου. Αυτό το πανένδοξο γεγονός της σωτηρίας του κόσμου επέλεξαν οι Πρόγονοί μας να συνδέσουν κατά το 1821 με την αναγέννηση της Ελλάδας μέσω του Αγώνα για Ανεξαρτησία. Τετρακόσια χρόνια στυγνής τουρκικής κυριαρχίας δεν έκαμψαν το φρόνημά τους στο όραμα της ελευθερίας και προ πάντων δεν έσβησε στιγμή η πίστη τους στον Θεό του Γένους τους. Ανέπνεαν με την πίστη τους. Και, όταν ήλθε η στιγμή, διαλέγουν ημερομηνίες θρησκευτικής ανάτασης να κηρύξουν την Επανάσταση για τη λύτρωσή τους απ’ τα δεινά της σκλαβιάς. Στις 23 Μαρτίου του 1821, με σκοπό να ξεσηκωθούν στις 25 του Ευαγγελισμού, υψώνουν τη σημαία της ανεξαρτησίας έξω απ’ το Ναό της Υπαπαντής στην Καλαμάτα ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, ενώ ο Παλαιών Πατρών Γερμανός στις 25 Μαρτίου, μετά δυο μέρες, κηρύσσει την Επανάσταση στην ΄Αγια Λαύρα, σύμφωνα με μια ευρέως διαδεδομένη εξιστόρηση των γεγονότων. Και στις εκκλησίες του Θεού επικαλούνται τη θεία βοήθεια, για να χαλυβδώνει η πίστη τα σπλάχνα τους ορκιζόμενοι : «Ελευθερία ή Θάνατος». Θέλουν να κάνουν καλή αρχή στον Αγώνα τους, πιστεύοντας ακράδαντα πως ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου θα σημάνει επιτέλους τον Ευαγγελισμό και τη σωτηρία του Γένους.

   Κι η Μπουμπουλίνα στις 26 Μαρτίου 1821 κηρύσσοντας την Επανάσταση στις Σπέτσες σηκώνει ψηλά τη Σημαία, που φέρει τον Τίμιο Σταυρό στο μέσον της, κι ολόγυρα την αναγραφή του συνθήματος «Ελευθερία ή Θάνατος». Σταυρό επί του στήθους της φορεί και πολεμά με τη δύναμη της πίστης. Κι η Μαντώ Μαυρογένους βροντοφωνάζει απ’ την παραλία της Μυκόνου : «Για τη Σημαία του Σταυρού μας, λεβέντες μου, διώξτε τους Αγαρηνούς». Κι ο Κολοκοτρώνης στην Πελοπόννησο : «΄Εχω το θάρρος μου στον προστάτη της Ελλάδας Θεό» φώναζε. Κι ο πυρπολητής Κανάρης κάθε φορά, πριν πιάσει τον δαυλό στο χέρι, πυρπολούσε την ψυχή του προσευχόμενος μπροστά στο εικόνισμα της Θεομήτορος, που είχε στο καράβι του και σήμερα βρίσκεται, πολύτιμο κειμήλιο, στην Ι.Μ. της Κυρίας των Αγγέλων στο Κεχροβούνι της Τήνου. Αλλά και ο Στρατηγός Μακρυγιάννης στα στρατόπεδα και στις μάχες και στις συνελεύσεις του λαού, ενώπιον του Καποδίστρια ή του ΄Οθωνα, παντού, έβλεπε «διά πίστεως» παρόντα τον Θεό και Τον δόξαζε.

  ΄Ολοι οι ήρωες του απελευθερωτικού μας αγώνα κατά την Επανάσταση φλέγονταν από βαθιά πίστη στον Θεό και Αγάπη στην πατρίδα τους. ΄Ηρωας και ο Διονύσιος Σολωμός, ο Ποιητής της Ελευθερίας, πολεμούσε με την πένα του και ύφαινε τις ιδέες του «μες στο ΄Αγιο Βήμα της ψυχής» με προσήλωση «στο ουσιαστικότερο και υψηλότερο περιεχόμενο της ανθρώπινης φύσης, την Πατρίδα και την Πίστη». Από τότε φωνάζει στον καθένα μας: «Κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα και θα αισθανθής να λαχαταρίζη εντός σου κάθε είδος μεγαλείου…». Μα και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ψηλά στη Μολδοβλαχία, καλούσε το ΄Εθνος να μη δειλιάσει πολεμώντας τον εχθρό, προβάλλοντας την περίφημη πολεμική Προκήρυξη με προμετωπίδα : ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ».

  Αλλά πώς να αποσιωπήσει κανείς «χαράς ευαγγέλια», που κηρύσσονται στην Τήνο, το μικρό κυκλαδονήσι καταμεσής του Αιγαίου, με τα πρώτα σκιρτήματα της Ελληνικής Επαναστάσεως; Παράδοξο όνειρο βλέπει ένας ευλαβής γέροντας πως η Θεοτόκος του μήνυσε «Σκάψε στο χωράφι του Αντωνίου Δοξαρά, να βρεις την Εικόνα μου…». Κι άλλος γέροντας έλεγε επίμονα πως στο χωράφι εκείνο κατοικούσε μια Βασίλισσα και θα αναστήσει το Πριγκιπάτο της. « Γεροντικές φλυαρίες» έλεγαν οι πολλοί, όταν έσκαψαν και βρήκαν μόνο αρχαία τούβλα. Αλλά την αποκάλυψη του θαύματος επεφύλαξε η Κυρία Θεοτόκος στην ενάρετη Μοναχή Πελαγία της Ιεράς Μονής της Κυρίας των Αγγέλων στο Κεχροβούνι της Τήνου.

  Πού να ησυχάσει η ευσεβής ασκήτρια, νύχτα, επί δύο συνεχόμενες Κυριακές, στις 9 και 16 Ιουλίου του 1822; «Γυνή τις περιβεβλημένη άρρητον δόξαν και λαμπρότητα» εμφανιζόταν «περί όρθρον» στο όνειρο της Μοναχής και την πρόσταζε «να απέλθη εις ένα των προκρίτων της πόλεως, τον Σταματέλλον Καγκάδην, κελεύουσα τούτον να ξεσκεπάση τον οίκον της χωσμένον εις τον αγρόν του Αντωνίου Δοξαρά και να επιστατήση ο ίδιος, για να ανεγερθή λαμπρώς και μεγαλοπρεπώς». Η Πελαγία δεν τολμούσε να αποδεχθεί πως ήταν άξια να συνομιλήσει ποτέ με την Υπεραγία Θεοτόκο και αναλυόταν σε ικετευτικές δεήσεις. Αλλά την τρίτη Κυριακή, 23 Ιουλίου 1822, την ίδια ώρα, εμφανίζεται και πάλι Εκείνη η υπέρλαμπρη Γυναίκα. Αυτή τη φορά όμως με αυστηρότητα επιπλήττει τη Μοναχή, γιατί δεν εκτέλεσε την Εντολή Της.

  Τρομαγμένη η Πελαγία πετιέται απ’ το κλινάρι της και εξακολουθεί να βλέπει τη Μορφή Εκείνη να ακτινοβολεί μέσα στο φως. Τόση ουράνια ομορφιά και άρρητη ευωδία στο κελλί της ; ΄Εσφιξε την ψυχή της και… εδώ πια ανοίγει ένας διάλογος μεταξύ Ουρανού και γης, όπως τον διέσωσαν οι «θείω ζήλω κινούμενοι» Κτήτορες του Ι.Ναού της Ευαγγελιστρίας.: «Και πόθεν ο άνθρωπος προς τον οποίον με στέλλεις, έλεγεν η Μοναχή, θέλει δυνηθή να σοι κτίση τόσον λαμπρόν και μεγαλοπρεπή οίκον, οποίον λέγεις; «Εγώ θέλω οικονομήσει τα πάντα, αποκρίνεται προς αυτήν, μόνον κάμε ως σε προστάζω, και μη ερεύνα περαιτέρω». – Και τις είσαι, Κυρία μου, ηρώτησεν η Μοναχή, ότι οργίζεσαι κατ’ εμού ούτω, και με προστάζεις τοιαύτα; απεκρίθη δε ούτω` «Ευαγγελίζου, γη, χαράν μεγάλην»` ταύτα ακούσασα η Μοναχή, όλη έντρομος και εκστατική, εφώναξεν «αινείτε, ουρανοί, Θεού την δόξαν»` και τρέχουσα ήλθε προς την Ηγουμένην, διηγουμένη μετά φόβου και τρόμου εις αυτήν το όραμα».

Ο «Ευαγγελισμός» της χαράς μεταμόρφωσε την Πελαγία σε άγγελο της θεομητορικής Εντολής στους ανθρώπους. «Θαύμα όντως της θείας οικονομίας, όσα συνέτρεξαν απ’ αρχής εις την εύρεσιν της αγίας Εικόνος και εις την οικοδομήν του ιερού ναού», γράφουν οι θεοκίνητοι Κτήτορες. Η Θεοτόκος πράγματι είχε «οικονομήσει» τα πάντα, όπως ρητά είχε διαβεβαιώσει την Μοναχή. «Εγώ θέλω οικονομήσει τα πάντα… μη ερεύνα περαιτέρω». ΄Όλα πήραν το δρόμο τους…Επίμονες έρευνες και ανασκαφές έφεραν στο φως ερείπια παλαιού ναού πυρπολημένου. Κι όλοι, Τήνιοι και χιλιάδες, κατατρεγμένοι πρόσφυγες στο νησί, με πίστη αναζητούν την Εικόνα, που έλεγε ο μακάριος εκείνος γέρων, αφού ήδη είχαν βρεθεί ερείπια του Πριγκιπάτου.

   Την 1 η Ιανουαρίου 1823 ο Μητροπολίτης Γαβριήλ και οι Πρόκριτοι, υποτασσόμενοι στην Προσταγή της Παρθένου, θέτουν τον θεμέλιο λίθο για την ανέγερση λαμπρού Ναού και στις 30 Ιανουαρίου του 1823, περί ώραν 2 μ.μ. «ανεκαλύφθη η Εικών του Ευαγγελισμού κατά την άκραν του νάρθηκος κατακεχωσμένη». «Ευαγγελίζου, γη, χαράν μεγάλην..» δεν είχε πει η Θεοτόκος στη Μοναχή; ΄Ετσι απεκάλυπτε η Ευαγγελίστρια την ταυτότητα του ιερού κειμηλίου. Εκείνο το «Ευαγγελίζου» ακούστηκε ως τα πέρατα του Ελληνισμού και φως έλαμψε στις καρδιές των Πανελλήνων. ΄Ηταν τυχαία τα γεγονότα;

  «Τίποτε δεν είναι τυχαίον ούτε συμπτώσεις από όσα έχουν ουρανίαν την προέλευσιν», γράφει ο Τήνιος Καθηγητής Πανεπιστημίου, αείμνηστος, Λεωνίδας Φιλιππίδης. «Υπήρξε προφανής», συνεχίζει, «η βούλησις της Υπερμάχου Στρατηγού του ΄Εθνους, όπως διά της αναδύσεως της Ιεράς Εικόνος από των σπλάχνων της Νήσου μας εμψυχώση το αγωνιζόμενον ΄Εθνος εις τον αγώνα του και ενισχύση την πίστιν του εις την απολύτρωσιν, όπως και πράγματι συνέβη.(…) Τον τελικόν λόγον επί των ανθρωπίνων πραγμάτων έχει η διακυβερνώσα τα σύμπαντα βούλησις, βουλή και πρόνοια του Θεού».

  Πράγματι «χαρά μεγάλη» ήταν για τους αγωνιζόμενους ΄Ελληνες η εύρεση της θείας Εικόνας. Αναζωογονήθηκε η επαναστατημένη Ελλάδα και είδε την Ευαγγελίστρια Προστάτιδα και Οδηγήτρια στους αγώνες της. Τότε ο Κολοκοτρώνης είπε τον γνωστό λόγο: «Τώρα πια ο Θεός στερέωσε την υπογραφή Του για τη λευτεριά μας…». Κι ήλθε προσκυνητής στη Χάρη Της , όπως και ο Κανάρης πολλές φορές, ο Μιαούλης, ο Καραϊσκάκης, ο Νικηταράς, οι Ζαϊμηδες και οι Κουντουριώτηδες κι ο Μακρυγιάννης, προσκυνητής, ξενύχτησε κατ΄ επανάληψη στον Ναό Της.

  Κι εκείνος ο καλλιμάρμαρος Ναός υψώθηκε ως «θυσία αινέσεως» -ανάμεσα σε θεοσημείες - με την ολοπρόθυμη συνδρομή όλων των Ελλήνων, μέσα στην Επανάσταση, «υπό την κλαγγήν των όπλων», ως πρώτο δημόσιο αρχιτεκτόνημα της αναγεννώμενης Ελλάδας. Για να μαρτυρεί την αγωνία του αγωνιζόμενου ΄Εθνους μας και την αδιαμφισβήτητη παρουσία του Θεού! Ο δε υμνογράφος της εποχής εκείνης αναγνωρίζοντας την προσφορά της Παρθένου αναφωνεί ευγνωμόνως στη Θεοτόκο: «Της πίστεως ημών Συ ει το καύχημα, και της Ελλάδος σύμβολον χαράς, μηνύον ελευθερίαν του Γένους ημών». Πράγματι η εύρεση της ιερής Εικόνας του Ευαγγελισμού στην Τήνο, το 1823, θεωρήθηκε οιωνός θείας εύνοιας και ουράνιο προμήνυμα για τη λύτρωση της Ελλάδας από τα δεινά της τυραννίας. Από τότε η Παναγία της Τήνου έμεινε στις καρδιές των Ελλήνων, πρώτο Προσκύνημα στην Ελλάδα, και το Ιερό ΄Ιδρυμά Της έγινε «Πανελλήνιον» με παγκόσμια ακτινοβολία.

  Μας αξιώνει λοιπόν και φέτος ο Θεός να πανηγυρίσουμε την παγκόσμια εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Την πνευματική αναγέννηση της ανθρωπότητας μέσω της αγγελίας για την Ενσάρκωση του Χριστού, και την εθνική αναγέννηση της Ελλάδας μέσω του Αγώνα της Ανεξαρτησίας μας. Μακάρι αυτή η πανευφρόσυνη διπλή εορτή, «της πίστης και της λευτεριάς», να συντελέσει στον προσωπικό μας Ευαγγελισμό. Να αναβαπτιστούμε στα προοίμια της σωτηρίας μας, που είναι η μεγαλύτερη είδηση στη ζωή μας!